หนังสือรางวัล booker prize
ติดใจผลงานของ อรุณธตี รอย มาตั้งแต่เรื่อง The End of Imagination

ในเรื่องนี้เป็นนิยาย เรื่องของตระกูลหนึ่งในอินเดีย อ่านไปอ่านมาแล้วมันได้อารมณ์คล้ายๆ Magical Realism แนวเดียวกับตอนที่อ่าน One Hundred Years of Solitude ของ Marquez เลย เพียงแค่ไม่มีเรื่องเหนือจริงโผล่ออกมา (อืม… ถ้างั้นควรจะเรียกว่า Realism เฉยๆ ไม่มี Magical หละมั้ง)

คือมันมีอารมณ์การเล่าเรื่องที่จริงจัง ตัดสลับเล่าเรื่องราวไม่เป็นไปตามลำดับเวลา ใช้ภาษาที่แพรวพราว การเปรียบเทียบ อุปมาอุปไมยที่เล่นกับอารมณ์ความรู้สึกของคนอ่านได้ดี (ตรงนี้ต้องยกเครดิตให้คนแปลด้วย)