วันก่อนไปเดินที่ kinokuniya เห็นเอาสมุดโน้ตยี่ห้อ moleskine ออกมาวางขายหลายรุ่น ทั้งแบบมีเส้น ไม่มีเส้น ปกแข็ง ปกอ่อน ลองจับๆ ดูก็ขนาดเหมาะมือ กระดาษคุณภาพดี แต่ราคาแพงระยิบ
กลับมาค้นที่บ้านดูก็พบว่ามีสมุดโน้ตหน้าตาคล้ายๆ กัน ได้แจกมาจาก Google เมื่อนานมาแล้ว แต่ไม่ได้หยิบออกมาใช้
ขนาดเหมาะมือ หน้าตาใกล้เคียง
เป็นแบบมีเส้น มีที่คั่นหน้าให้ด้วย
มีช่องใส่ของเล็กๆ ด้านหลัง เหมือนของ moleskine เลย
ผลิตในประเทศจีน
ถือว่าโชคดี ไม่ต้องไปเสียตังค์ซื้อ moleskine เล่มละหลายร้อย ขอบคุณพี่อ้อ ณ google มาในโอกาสนี้ด้วย
มีความซวยเกิดขึ้นหลังจาก uninstall Xcode ออกไป
ทีแรกบูตเครื่องไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ ต้องกด Cmd+v ตอนกำลังบูตเพื่อดูข้อความแบบ verbose พบว่า มันโหลด kernel extension บางตัวไม่ได้ เลยจำเป็นต้องบูตเครื่องผ่านทาง installation disk ที่แถมมาตอนซื้อเครื่อง แล้วพยายาม repair permission จนสามารถกลับมาบูตเข้าระบบได้
แต่ว่าปัญหา Keys out of order นี่ยังแก้ไม่หาย repair ไม่ได้เสียด้วย
กำลังคิดอยู่ว่า ถ้าจะต้องลงใหม่ สู้อัพเกรดไปเป็น Leopard เลยจะดีไหม (ตอนนี้ใช้ Tiger อยู่)
สั่งทำเสื้อ twitter ไว้ เพิ่งไปรับมาเมื่อวันก่อนในงาน mini twittbkk หน้าตาเป็นตามในรูป
เสื้อ twitter
วันนี้ใส่ไปทำงาน มีเพื่อนที่ทำงานถามว่า “I took the red pill” มันมีความหมายว่ายังไง?
ต้องอธิบายก่อนว่า red pill ในที่นี้ก็คือ ยาเม็ดสีแดง จากในหนัง The Matrix ภาคแรก (คนไม่เคยดูอาจจะไม่ get) มีฉากหนึ่งที่มอร์เฟียส ยื่นยาสองเม็ด สีแดงกับสีฟ้า ให้นีโอเลือก แล้วบอกกับนีโอว่า
“This is your last chance. After this, there is no turning back. You take the blue pill - the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill - you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit-hole goes.”
ต่อมามันเลยกลายมาเป็นความหมายเปรียบเทียบ สถานการณ์ที่ต้องเลือกระหว่าง ทำเป็นไม่สนใจความจริงที่โหดร้าย (ยาเม็ดสีฟ้า) กับยอมรับความจริงที่เจ็บปวด (ยาเม็ดสีแดง) ข้อมูลจาก wikipedia บอกว่า “Borrowing from the movie, the terms blue pill and red pill have become a popular metaphor for the choice between blissful ignorance (blue) and embracing the sometimes painful truth (red).”
ใครจำไม่ได้ว่าตอนไหน ดูได้จากในคลิป
เห็นป้ายโฆษณาติดรถที่จอดกันทั่วกรุงเทพอยู่ตอนนี้ เพิ่งรู้ว่ามันคือโฆษณาเคลื่อนที่แนวใหม่จาก Hello Bangkok ชื่อว่า Hello Mobile Ad. (รายละเอียดจากเว็บโฆษณาไทย )
สื่อสายพันธุ์ใหม่ภายใต้ชื่อ Hello Mobile Ad. สุดยอดสื่อเคลื่อนที่ที่สามารถตอบทุกโจทย์ของกลุ่มเป้าหมาย เนื่องจากหัวใจหลักของการทำธุรกิจสื่อนอกบ้านนั้นอยู่ที่สถานที่ (Location) ที่สามารถเข้าถึงตวามความต้องการของลูกค้า และยังมีความคล่องตัวสูง สามารถเคลื่อนย้ายไปยังจุดอื่นได้ตลอดเวลา ซึ่งในครั้งนี้ Hello Bangkok ได้ทำการจัดวางสื่อให้กระจายทั่วทุกพื้นที่ โดยไม่ก่อให้เกิดข้อขัดแย้งต่อข้อบังคับ หรือข้อกำหนดของการใช้พื้นที่ของหน่วยงานต่างๆ ซึ่งนับว่าเป็นความได้เปรียบที่ชัดเจนในเชิงยุทธศาสตร์ เมื่อเทียบกับป้ายโฆษณาทั่วไป
สงสัยว่าการจอดตรงสามแยกเยื้องๆ สยามพารากอน, ฟุตบาทที่อนุสาวรีย์, กีดขวางที่จอดรถเมล์ พวกนี้มันไม่ขัดกฎจราจรหรือยังไง?
ที่อยากบ่นอีกอย่างนึงคือ ป้ายพวกนี้มันมีเยอะจนน่ากลัว หันไปไหนก็เจอแต่ป้ายโฆษณา ทำไมบ้านเรามันถึงไม่มีรสนิยมในการโฆษณาได้ขนาดนี้ คิดแต่จะมีป้ายใหญ่ๆ เตะตาคนเยอะๆ ไว้ก่อน นั่งรถเจอแต่ป้ายโฆษณา เปิดเว็บก็เจอแต่แบนเนอร์ ทั้งออฟไลน์-ออนไลน์ เหมือนกันหมด
จากของเก่าที่ตั้งไว้เมื่อต้นปีที่แล้ว
เรียนให้จบ (ป.โท)ผ่าน
ลดน้ำหนักไม่ผ่าน
หัดใช้ Symfony และ Rails ให้เป็นอย่างจริงๆ จังๆไม่ผ่าน
ศึกษา Struts, Tapestry, Spring หรือ Java Framework อะไรก็ได้ที่ดูมีอนาคตไม่ผ่าน
หัด customize Drupal sugree ออกก่อนท่าทางจะดีกว่า - ไม่ผ่าน
ศึกษา Cocoa และเขียนโปรแกรมที่ใช้งานได้จริงๆ ซักตัวนึงไม่ผ่าน
ใช้งาน javascript และ CSS ให้ได้ในระดับ advanceผ่าน 50%
ใช้ emacs แทน vim ไม่ผ่าน
อัพเดต blog ให้สม่ำเสมอผ่านฉิวเฉียด
ต่อ Gunpla ให้เสร็จอย่างน้อยหนึ่งตัวHi-Zack เสร็จไปตัวนึง - ผ่าน
ไปเที่ยวลาวไม่ผ่านเห็นๆ
ถ่ายรูปให้ได้เดือนละ 1-3 ม้วนผ่าน 50%
หัดล้างฟิล์มขาวดำด้วยตัวเองไม่ผ่านน่ะสิ
Contribute ให้กับ OSS communityไม่ผ่าน
ปลุกผี dogpositive.comผ่าน 50%
อ่านหนังสือจำพวก non-fiction ให้มากขึ้น อ่าน fiction ให้น้อยลงผ่าน 50%
สังเกตได้ว่ามีเหตุผลที่ทำให้ล้มเลิกบางข้อไปกลางคัน อย่างเช่นที่ว่าจะหัดใช้ emacs แต่มี textmate ใช้แล้วก็ไม่รู้จะไปหัด emacs ต่อทำไม, หรือเรื่องหัดใช้ symfony เมื่อลองใช้ไปจริงๆ แล้วมันไม่ดีเท่าทีคิด ก็เลยปล่อยผ่านไป มองหา framework ตัวอื่นใช้แทนดีกว่า ดังนั้นในปีนี้ ถ้าจะตั้ง resolution อะไร พยายามอย่าเอาความสนใจในช่วงต้นปีมาตั้งเป้า ให้มองยาวๆ ดูว่าอะไรที่อยากทำในปีนั้นจริงๆ มากกว่า
สรุปว่าปีที่ผ่านมา ตกซะเยอะ ผ่านนิดเดียว ปีนี้คงต้องตั้งเป้าที่มันง่ายกว่านี้ซักหน่อย เอาแบบที่ทำได้จริงบ้าง
ไปทริปของบริษัทที่เชียงใหม่ ออกเดินทางเย็นนี้ กลับมาอีกทีบ่ายๆ วันที่ 3 คงไม่ได้อัพเดต blog เท่าไหร่ แต่ twitter ยังอัพเดตอยู่ (ถ้ามีสัญญาณโทรศัพท์นะ)
ตั้งแต่มี ipod nano ตัวใหม่ ก็เริ่มมีพฤติกรรมหา podcast มาดูมากขึ้น แต่เนื่องจากวิดีโอที่เป็นภาษาไทยไม่ค่อยจะมีรายการให้ดูเท่าไหร่นอกจาก duocore ก็ต้องไปหาที่เป็นภาษาอังกฤษมาดูบ้าง
ลองค้นใน podcast directory ของ iTunes ดูแล้วก็มีรายการน่าสนใจหลายรายการ ที่ subscribe ไว้ดูก็มี
นอกจากนี้ก็มีโหลดวิดีโอ presentation ของคนดังในแวดวง IT มาจาก google video, youtube เอามาดูอยู่บ้าง
ปัญหาหลักๆ ของการดูวิดีโอพวกนี้คือ มันเป็นภาษาอังกฤษ และไม่มีซับไตเติ้ล บางคนพูดชัดหน่อยก็พอฟังออก อย่างเช่น presentation ของ Lawrence Lessig เป็นคนที่มีลีลาการ present ได้ดีมากๆ พูดชัด ฟังทัน รู้เรื่อง ก็พอจะได้ใจ คิดว่าตัวเองคงพอฟังภาษาอังกฤษออกอยู่บ้าง แต่พอมาเจอคนที่พูดเร็วและเต็มไปด้วยสแลง (เช่น Alex ของ diggnation) ก็ใบ้กิน ฟังแทบไม่ออกเลย
ยังอีกห่างไกลกว่าจะดูหนังโดยไม่พึ่งซับไตเติ้ลได้
ทำไม iPod mini ตัวที่ใช้อยู่ปัจจุบันนี้มันทนนักนะ ใช้งานมาก็ 2 ปีแล้ว ทำไมมันไม่พังซักที มันทนเกินเครื่องใช้ไฟฟ้าปกติไปหน่อยแล้ว
