รีวิว Sony Xperia Z3

Sony Xperia Z3 เป็นมือถือรุ่นเรือธงของ Sony ในช่วงครึ่งหลังของปี 2014 เป็นตัวต่อจาก Xperia Z2 ที่ออกมาเมื่อต้นปี ตามรอบการออกมือถือของ Sony ที่ออกปีละ 2 ครั้ง ต่างจากยี่ห้ออื่นที่ออกกันปีละครั้ง

สเป็คคร่าวๆ ของ Xperia Z3 ตัวนี้คือ

  • ซีพียู Snapdragon 801 ความเร็ว 2.5 GHz (ปรับความเร็วขึ้นมาจาก 2.3 GHz ของ Xperia Z2)
  • หน้าจอ IPS ขนาด 5.2″ ความละเอียด FullHD 1920×1080
  • หน่วยความจำ 3 GB พื้นที่ความจุภายใน 16 GB ใส่ SD Card เพิ่มได้
  • กล้องหลังใช้เซ็นเซอร์ Exmor RS ความละเอียด 20.7 MP กล่องหน้าใช้เซ็นเซอร์ Exmor R ความละเอียด 2.2 MP
  • ความจุแบตเตอรี 3100 mAh ถอดเปลี่ยนไม่ได้
  • ใช้ Android เวอร์ชัน 4.4.4 KitKat รุ่นที่ปรับแต่งโดย Sony
  • กันน้ำกันฝุ่นที่มาตรฐาน IP68

นอกจากตัว Xperia Z3 แล้วทาง Sony ยังออกรุ่น Xperia Z3 Compact ที่เป็นรุ่นเล็กออกมาด้วย แต่สเป็คใกล้เคียงกันมาก ต่างกันแค่ลดหน่วยความจำเหลือ 2 GB, ขนาดหน้าจอเหลือ 4.6″ ความละเอียด 720p และขอบรอบเครื่องเปลี่ยนจากโลหะเป็นอะครีลิค

แกะกล่อง Xperia Z3

กล่องมาแนวเรียบๆ ไม่หวือหวา ชูจุดขายที่กล้อง 20.7 MP

ด้านหลังโชว์คุณสมบัติอื่น

ด้านในนอกจากโทรศัพท์แล้วก็มีคู่มือ, อะแดปเตอร์สำหรับชาร์จ, สาย micro USB, หูฟัง และสาย USB OTG สำหรับต่อกับแฟลชไดร์ฟได้ (ในรูปผมแกะกล่องออกไปแล้วรอบนึง พยายามยัดใส่กลับเข้าไปใหม่ แต่ดูไม่สวยเหมือนตอนเปิดกล่องครั้งแรก)

สาย USB OTG และหูฟังแถม

รูปลักษณ์ภายนอกของ Xperia Z3

ตัวเครื่องของ Xperia Z3 ยังคงยึดแนวทางการออกแบบแบบ Omni Balance ของ Sony อยู่ แต่มีการปรับปรุงขึ้นมาจาก Z2 อยู่หลายจุด ที่ชัดเจนคือจากขอบโลหะเหลี่ยมใน Xperia Z2 ถูกลบให้เป็นขอบมน ทำให้การหยิบจับให้ความรู้สึกที่ดีขึ้นกว่าเดิมมาก

ตัวเครื่องมีให้เลือก 4 สีคือ ขาว, ดำ, Copper (สีออกทองแดง/น้ำตาล), และสี Silver Green ที่ซื้อมา

ด้านบนมีช่องเสียบหูฟัง

ด้านล่างเกลี้ยงเกลา ไม่มีอะไร

ด้านซ้ายมาช่องเสียบ micro USB, ขั้วสำหรับวางบนแท่นชาร์จแม่เหล็ก และรูสำหรับคล้องสายตามลำดับ

ด้านขวามีปุ่มถ่ายรูป, ที่ปรับเสียง, ปุ่ม power, ช่องใส่ซิมและ micro SD เรียงจากด้านล่างของตัวเครื่องตามลำดับ

แกะฝาออกมามีช่องเสียบซิม (ใน Z3 เปลี่ยนจาก micro sim มาใช้ nano sim แทน) กับ micro SD

ด้านหลังมีกล้อง 20.7 MP และ NFC

ด้านหน้าออกแบบเรียบๆ มีกล้องหน้าอยู่ข้างโลโก้ Sony มีลำโพงคู่บนล่าง ขนาดตัวเครื่องเกือบๆ จะเท่ากับ Z2 เป๊ะๆ แต่สำหรับ Xperia Z3 นี่จับถนัดและสบายมือมากกว่า

จอ IPS ความละเอียด FullHD แสดงสีสันได้สวยงามระดับเรือธง ออกแดดได้ไม่มีปัญหา

เทียบขนาดกับ iPhone 5 จะเห็นว่าจอ 5.2″ ของ Xperia Z3 ใหญ่กว่า เต็มตากว่าจอ 4″ ของ iPhone 5 เยอะ ส่วนถ้าเป็น Xperia Z3 Compact ถึงจะมีพื้นที่แสดงผล 4.6″ แต่ขนาดตัวเครื่องจะใหญ่กว่า iPhone 5 แค่นิดเดียว เพราะว่ามีขอบจอที่แคบกว่า

เทียบความหนา Z3 จะบางกว่า iPhone 5 เล็กน้อย

แท่นชาร์จ Magnetic Dock

ร้านที่ไปซื้อมามีโปรโมชั่นแถมแท่นชาร์จแบบแม่เหล็กมาให้ด้วย

หน้ากล่องบอกว่าใช้ได้กับ Xperia Z3 และ Xperia Z3 Compact ข้างในนอกจากแท่นชาร์จแล้วจะมีที่วางโทรศัพท์มาให้ 4 ขนาด สำหรับโทรศัพท์ทั้งสองรุ่นแบบใส่เคสกับไม่ใส่เคส

ด้านล่างเป็นยางฝืดๆ ด้านหลังเป็นช่องเสียบ micro USB

สามารถเอามาตั้งเพื่อดูวิดีโอก็กำลังเหมาะ

ซอฟต์แวร์ของ Xperia Z3

ระบบปฏิบัติการที่ให้มาเป็น Android 4.4.4 รุ่นปรับแต่งโดย Sony เพิ่มช่องทางเข้าถึงเนื้อหาที่ขายโดย Sony ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็คงไม่ค่อยได้ใช้สักเท่าไหร่

รุ่นของซอฟต์แวร์ตามนี้

มีร้าน Sony Select มาให้ สามารถเข้าไปโหลดเกม, app หรือ theme ได้

มี app What’s new สำหรับแนะนำเนื้อหาจากร้านของ sony ให้

มีโหมด STAMINA มาให้สำหรับใช้ตอนที่ต้องการประหยัดแบต หรือโหมด Ultra STAMINA ที่ประหยัดมากกว่าโดยเหลือไว้แค่ฟังก์ชันสำหรับใช้โทรศัพท์

ในหน้าจอ multitask จะมีทางลัดสำหรับใช้ mini app คือจะเป็น app ที่มีฟังก์ชันพื้นฐาน แสดงผลลอยอยู่บน app อื่นอีกทีนึง ในรูปจะมีเว็บเบราเซอร์, นาฬิกาจับเวลา, เครื่องคิดเลข, ตัวจับหน้าจอเฉพาะส่วน

ตอนที่ทำงานก็จะลอยอยู่แบบในรูป

มีซอฟต์แวร์ Smart Connect มาให้สำหรับตั้งการทำงานตามเหตุการณ์หรือเวลาที่เรากำหนดได้ เช่น ให้เปิดโปรแกรมฟังเพลงเมื่อเสียบหูฟัง, ให้เข้าโหมดสั่นเมื่ออยู่ในวัน-เวลาทำงาน

นอกจากการปลดล็อคหน้าจอแบบปกติของ Android ทั่วไปแล้วยังตั้งให้ปลดล็อคด้วยอุปกรณ์ bluetooth ได้ด้วย เข้าใจว่าใช้ได้กับอุปกรณ์ในตระกูล SmartWear ของ Sony เท่านั้น ทดลองใช้งานกับ Fitbit Force ก็ใช้ปลดล็อคได้ ทำให้การใช้งานมือเดียวง่ายขึ้นมาเยอะ (ปลดล็อคหน้าจอมือถือจอใหญ่ด้วยมือเดียวนี่ลำบากมาก กลัวเครื่องหลุดมือจริงๆ)

มีฟีเจอร์ Smart call handling สำหรับช่วยรับสายให้เลยเมื่อยกมือถือขึ้นมาแนบหูเวลามีสายเข้า หรือปิดเสียงเรียกเข้าโดยพลิกเครื่องคว่ำไว้ก็ได้ สามารถเปิดปิดได้จากใน settings

สามารถปรับแต่งเสียงโดยใช้โหมด ClearAudio+ ได้ ใช้แล้วเสียงจะใสขึ้นมาชัดเจนเลย หรือถ้าใช้หูฟังของ Sony ก็จะสามารถปรับเสียงให้เหมาะสมกับหูฟังรุ่นที่รองรับได้ด้วย

มีบริการ my Xperia มาให้ เอาไว้ติดตามในกรณีเครื่องหาย แต่จะโหลด Android Device Manager ของกูเกิลมาใช้แทนก็ได้ แล้วแต่ความถนัด

มี Walkman app มาให้เป็น default สำหรับฟังเพลง หรือจะโหลดตัวอื่นมาใช้แทนก็ได้

การใช้งาน Xperia Z3 ในชีวิตประจำวัน

ด้วยความที่เป็นมือถือระดับเรือธง การใช้งานทั่วไปก็ลื่นไหลรวดเร็วอย่างที่คิด ไม่มีอาการกระตุกหรือหน่วงให้เห็น จอภาพแสดงผลได้สวยงามแม้กระทั่งใช้งานกลางแจ้ง ในฐานะคนที่ย้ายจากมือถือจอขนาด 4″ มาใช้จอ 5.2″ พบว่าเต็มตากว่ากันมาก ตัวหนังสือขนาดอ่านง่าย สบายตา

แต่จอที่ใหญ่ก็ต้องแลกมาด้วยการหยิบจับที่ลำบากขึ้นด้วย การออกแบบแบบ Omnibalance ของ Sony ดูสวยงามหรูหรา แต่การใช้งานมือเดียวยังค่อนข้างลำบากอยู่ แนะนำว่าถ้าใครจะซื้อควรไปลองหยิบจับดูว่าพอดีกับมือตัวเองหรือไม่

คีย์บอร์ดที่ Xperia Z3 ให้มาก็สามารถใช้พิมพ์ได้สะดวกดี ใช้จิ้มเอาทีละตัวหรือลากเป็นคำก็ได้ทั้งภาษาไทยและอังกฤษ อย่างไรก็ตามการพิมพ์โดยใช้มือเดียวถือเป็นเรื่องลำบากมาก

มีระบบเดาคำมาให้ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ซึ่งก็ใช้งานได้ดีทีเดียว

สามารถเทรนให้คีย์บอร์ดฉลาดขึ้นโดยให้เรียนรู้จาก Gmail, Facebook, Twitter หรือ SMS ของเราก็ได้ รวมทั้งกำหนดคลังคำของเราเองได้ด้วย

สำหรับคนที่มี PlayStation 4 สามารถสตรีมเกมจาก PS4 ที่อยู่ใน network เดียวกันมาลงบนโทรศัพท์ได้ด้วย (ไม่ได้ทดสอบฟีเจอร์นี้ เพราะไม่มี PS4)

ส่วนของแบตเตอรี่ผมทดลองใช้ในหนึ่งวัน (ออกจากบ้านตอนเช้า กลับเข้าบ้านตอนค่ำ) มีรับสายโทรศัพท์นิดหน่อย เล่น social network, เปิด maps, ถ่ายรูปไปราวๆ 30 รูป และฟังเพลงอีกประมาณ 1 ชม. แบตเหลืออยู่ที่ 52% ถือว่าใกล้เคียงกับที่ Sony โฆษณาไว้ว่าชาร์จครั้งเดียวอยู่ได้สองวัน (ถ้าเปิดโหมด STAMINA ก็จะอยู่ได้นานกว่านี้อีก)

ทดสอบกล้อง Xperia Z3

ตามสเป็คของ Xperia Z3 แล้วสามารถถ่ายภาพได้สูงสุด 20.7 MP แต่ในโหมดปกติจะถ่ายที่ 8 MP ถ้าอยากถ่ายที่ความละเอียดสูงสุดต้องใช้โหมด Manual แล้วปรับความละเอียดเอาเอง

การถ่ายรูป default จะอยู่ที่โหมด Superior auto ซึ่งก็เหมือนโหมด Auto ทั่วไป กล้องจะคิดให้เองว่าเราอยู่ในสภาพแสงแบบไหน กำลังถ่ายวิวหรือถ่ายมาโคร แล้วปรับค่าที่เหมาะสมให้เอง ถ้าอยากปรับเองมากกว่านี้ต้องใช้โหมด Manual

นอกจากนี้ยังมีโหมดอื่นๆ ให้เลือกอีก เช่น ถ่ายวิดีโอที่ความละเอียด 4K, โหมด Timeshift สำหรับถ่ายภาพสโลว์โมชั่นที่ 120 fps, โหมดเบลอหลัง, โหมดพาโนรามา ฯลฯ สามารถสลับตำแหน่งเอาโหมดที่ใช้บ่อยมาไว้ตำแหน่งที่ถนัดมือได้

ความสะดวกอีกอย่างหนึ่งคือ สามารถกดปุ่มกล้องค้างไว้ขณะที่เครื่องปิดหน้าจอหรือล็อคอยู่ เพื่อเรียกให้กล้องขึ้นมาทำงานได้ทันที หรือจะสร้าง widget ของโหมดที่ต้องการไว้บนหน้า homescreen เป็นทางลัดไว้เรียกใช้งานก็ได้

UI กล้อง สามารถซูมเข้าออกโดยใช้ปุ่มปรับ volume up-down ได้ด้วย

ตัวอย่างภาพจากโหมด auto

ISO160, f/2, 1/32s

ISO1250, f/2, 1/16s

ISO50, f/2, 1/1000s

ISO160, f/2, 1/32s

ISO64, f/2, 1/32s

ทดสอบโหมดหน้าชัดหลังเบลอ ถ่ายได้ง่ายๆ ด้วยการแตะเลือกวัตถุที่จะโฟกัส (ต้องอยู่ไม่ไกลเกินไป) แล้วกดชัตเตอร์ กล้องจะถ่ายภาพออกมาแล้วให้เราปรับระดับความเบลอได้เอง

โหมดหน้าชัดหลังเบลอ (background defocus)

ถ้าถ่ายโหมด 20.7 MP จะได้ออกมาสัดส่วน 4:3

ถ่ายในสภาพแสงน้อย

รวมๆ แล้วกล้องมีลูกเล่นเยอะ แต่คุณภาพเท่าที่เห็นยังไม่มีอะไรโดดเด่นนัก

รูปเต็มๆ ดูได้จากอัลบั้มใน Google+ ครับ

สรุป

Xperia Z3 จัดเป็นสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงของ Sony ที่สู้กับยี่ห้ออื่นได้ไม่น้อยหน้า สเป็คแรงในระดับท็อป จอสวย ตัวเครื่องสวยงามดูดี กล้องใช้งานได้หลากหลายแต่ยังไม่โดดเด่น ใช้ Android ที่ปรับแต่งมาดี มีฟีเจอร์ที่มีประโยชน์เพิ่มเติมจาก Android มาตรฐาน เชื่อมต่อกับบริการอื่นๆ ของ Sony ได้ แต่ก็ต้องเจอกับคำถามที่มือถือ Android ระดับท็อปทุกตัวต้องเจอ คือที่ระดับราคา 23,990 บาทในตอนเปิดตัว เรายังจำเป็นต้องซื้อมือถือในราคาระดับนี้อยู่อีกหรือไม่ ในเมื่อมือถือที่ราคาถูกกว่านี้ ก็มีความสามารถเพียงพอกับการใช้งานปกติทั่วไปแล้ว ถ้าไม่ติดที่ขนาดหน้าจอที่เล็กลง Xperia Z3 Compact ที่เปิดตัวมาที่ราคา 19,990 บาท ดูจะเป็นทางเลือกคุ้มราคาและน่าสนใจกว่ามาก

ข้อดี

  • สเป็คแรงเหลือเฟือ จอสวย ละเอียด
  • ตัวเครื่องออกแบบสวยงาม ใช้วัสดุเกรดดี
  • แบตอึด อยู่ได้ข้ามวัน
  • กันน้ำ กันฝุ่น
  • ถ้ามีผลิตภัณฑ์อื่นของ Sony (เช่น SmartWear, PS4, หูฟัง) อยู่แล้วจะใช้ได้คุ้มขึ้น

ข้อเสีย

  • กล้องยังไม่โดดเด่นสมกับที่เป็นรุ่นเรือธง
  • ให้ซอฟต์แวร์ที่ไม่ค่อยได้ใช้มาเยอะเกิน
  • ใช้มือเดียวลำบาก

เที่ยวคิวชูด้วยตัวเอง : Daimyo / Fukuoka’s Yatai

จากแถว Hawks Town นั่งรถเมล์กลับมาแถว Daimyo พบว่าแถวนี้เป็นย่านฮิปๆ ของวัยรุ่น มีร้านขายของเก๋ๆ คาเฟ่น่านั่ง เดินได้เพลินๆ

ร้านกาแฟสัญชาติฟินแลนด์ Robert’s Coffee มีป้ายตัวการ์ตูนมูมินอยู่หน้าร้าน แต่เหมือนข้างในจะไม่มีมูมินนะ ถ้าอยากไปคาเฟ่ที่มีมูมิน ต้องไป Mumin Bakery & Cafe ในห้าง Canal City แทน

ไม่นานก็มาถึง AKB48 Cafe & Shop ซึ่งก็เหมือนกับ shop สาขาอื่นคือ แบ่งโซนขายของที่ระลึกกับโซนคาเฟ่ขายอาหารและเครื่องดื่ม

ป้ายหน้าร้านมีเมนูแนะนำโดยสมาชิก HKT48 บางอย่างดูน่ากิน บางอย่างก็ดูไม่น่าจะกินได้

เมนูที่ลองสั่งดูคราวนี้เป็น Horumon Don หรือข้าวหน้าเครื่องใน ออกมาหน้าตาตามในรูป มีข้าวข้างล่าง โปะด้วยไส้ น่าจะเอาไปตุ๋นหรือปรุงยังไงสักอย่าง

ได้การ์ดแถมมาด้วย รับรองว่าเมนูนี้แนะนำโดย นัตสึ (มัตสึโอกะ นัตสึมิ)

เมนูเครื่องดื่มก็แนะนำโดยเมมเบอร์เหมือนกัน ราคาก็ถือว่าแพงอยู่

ผมกะว่าจะไปหาอะไรกินต่อที่อื่นด้วยก็เลยเซฟท้องไว้ กินแค่ข้าวชามเดียวพอ (จริงๆ คือมันแพงด้วย) แล้วก็เดินถ่ายรูป ย่อยอาหารไปในตัว

ผ่านร้านราเมงเจ้าดังที่เพิ่งมาเปิดสาขาในบ้านเราด้วย

ย่านไดเมียวยามค่ำคืน

ร้านเท่ๆ แบบนี้มีเยอะเลย

เป้าหมายคือร้าน 小金ちゃん (Kokinchan) ที่เป็นร้านข้างทางอยู่ตรงแยกถนน Showadori เป็นร้านที่ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า やたい (Yatai) บางคนอาจจะเคยเห็นในการ์ตูนมาบ้าง ที่ฟุกุโอกะนี่จะมีขายกันหลายร้าน ส่วนใหญ่จะอยู่แถวริมแม่น้ำ Nakasu

ลูกค้าที่มานั่งกินที่ Yatai ส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานออฟฟิศมากินหลังเลิกงาน หรือนักท่องเที่ยวก็มีเยอะอยู่เหมือนกัน บรรยากาศเป็นกันเองดี ถ้ารู้ภาษาญี่ปุ่นก็เป็นโอกาสดีที่จะได้คุยกับคนท้องถิ่นด้วย

อาหารที่ขายจะคล้ายๆ กัน มีต่างกันไปบ้างในแต่ละร้าน ส่วนใหญ่จะมีราเมง เกี๊ยวซ่า ของผัดของทอด โอเด้ง เมนไทโกะ ฯลฯ เบียร์ยอดฮิตที่มีขายทุกร้านคือ Asahi กับ Kirin

ร้าน Yatai ปกติจะเริ่มตั้งร้านกันหลังหกโมงเย็น ส่วนตอนกลางวันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าซ่อนร้านไว้แถวไหน เพราะเดินผ่านแล้วไม่เจอเลย

บางร้านมีเมนูภาษาอังกฤษให้ แต่ร้านส่วนใหญ่จะมีแต่ภาษาญี่ปุ่น

ไส้หมูผัดเกลือ

อาหารปรุงสุกใหม่ กินแกล้มกับเบียร์เย็นๆ เวิร์คมาก

ทริปนี้พบว่าเวลาไปนั่งร้านอาหาร เครื่องดื่มที่สั่งง่ายสุดก็คือเบียร์นี่แหละ ออกเสียงง่ายสุด (ビール ออกเสียงว่า บีหรุ) สั่งแล้วคนฟังไม่ค่อยสับสน (ทริปนี้ก็เลยกินไปซะเยอะ)

เที่ยวคิวชูด้วยตัวเอง : Tenjin / Hawks Town

ตัวเมืองฟุกุโอกะเองมีขนาดไม่ใหญ่นัก การเดินทางภายในเมืองจะมีรถไฟใต้ดิน 3 สายและรถบัสที่ครอบคลุมอยู่ใน Tourist Pass แต่บางจังหวะถ้าระยะทางไม่เกิน 1 กิโล ผมมักจะเดินเอามากกว่า เพราะจะได้ทำความคุ้นเคยเส้นทางบนดิน เผื่อเจอจุดถ่ายรูปสวยๆ และออกกำลังกายไปในตัว

ถนนหนทางในเมืองส่วนใหญ่มีป้ายภาษาอังกฤษกำกับ แต่ถ้าจำตัวคันจิของชื่อสถานที่สำคัญได้ก็จะช่วยได้เยอะ (เช่น เวลาดูป้ายด้านหน้าหรือด้านข้างรถบัส) ที่ผมจำเป็นหลักจะมีสองชื่อคือ 「博多」- Hakata (ฮากาตะ) และ「天神」- Tenjin (เทนจิน) ซึ่งเป็นชื่อของสองย่านหลักในเมือง ผมพักอยู่ใกล้ๆ สถานีฮากาตะ ดังนั้นเวลาจะกลับที่พักก็มองหารถบัสที่มีป้ายบอกว่าไป 博多駅 - Hakata Eki (สถานีฮากาตะ) ก็จะง่ายดี

นอกจากนี้ยังมีตัวคันจิบอกทิศที่ควรจำเพิ่มอีกเล็กน้อยเพราะเจอบ่อย ได้แก่ 北 - Kita (ทิศเหนือ), 南 - Minami (ทิศใต้), 東 - Higashi (ทิศตะวันออก), 西 - Nishi (ทิศตะวันตก) โดยเฉพาะพวกชื่อสถานีหรือชื่อป้ายรถเมล์ในญี่ปุ่น มักจะเขียนทับศัพท์ภาษาญี่ปุ่นด้วยภาษาอังกฤษ เช่น สถานี 天神南 แทนที่จะเขียนว่า South Tenjin ก็จะเขียนทับศัพท์เป็น Tenjinminami แทน ถ้ารู้ทิศไว้ก่อนก็ทำให้หลงทางยากหน่อย

ข้อมูลการท่องเที่ยวในเมืองทั่วไป ผมเปิดดูจาก Wikivoyage ก็มีค่อนข้างละเอียดดี

สำหรับการขึ้นลงบันไดเลื่อนที่นี่ยืนชิดซ้าย แบบเดียวกับแถวโตเกียว และเวลารอรถไฟใต้ดินควรยืนให้ตรงจุดด้วย

ป้ายโฆษณาเมนไทโกะ (Mentaiko) ของดีประจำจังหวัดฟุกุโอกะ มีให้เห็นอยู่ทั่วไป

ย่าน Tenjin จะได้อารมณ์คล้ายๆ แถวราชประสงค์บ้านเรา คือมีห้างสรรพสินค้าและ shop ของแบรนด์เนมให้เดินช้อปกันเพียบ ถ้าเดินบนดินแล้วยังไม่จุใจ ใต้ดินยังมี shopping arcade เชื่อมระหว่างสถานี Tenjin กับ Tenjinminami ให้เดินโดยไม่ต้องกลัวเปียกฝนอีก

เนื่องจากไม่ใช่ขาช้อป ผมเลยไปเดินที่ตึก ViVRE ที่ห่างจากถนนสายหลักไปบล็อคนึง เพื่อดูสินค้าพวก Anime, Manga แทน

เจอร้านขายรองเท้า ASBEE ที่ได้สาวๆ วง SKE48 มาเป็นพรีเซ็นเตอร์

มีตู้กดกาชาปองให้เลือกเป็นสิบตู้ มีจุกมือถือจากเรื่องปรสิตด้วย (แต่ไม่ได้กดมา)

มีเสื้อผ้าแปลกๆ ขาย สมกับเป็นญี่ปุ่น

บนชั้น 6 จะมีร้าน animate ที่เป็นร้านเครือที่ขายสินค้า anime, game, manga แต่ของก็ดูไม่หลากหลายมากนัก มีร้านขายรูปซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการ์ดสะสมมากกว่า รูปไอดอลมีไม่เยอะและส่วนใหญ่จะเป็นของวง HKT48

เดินมาทางตะวันตกของ Tenjin แถวๆ Shintencho จะเป็นย่านวัยรุ่นมากกว่าหน่อย มีเกมเซ็นเตอร์ ร้านอาหาร ร้านปาจิงโกะ ประมาณสยามสแควร์บ้านเรา

เดินๆ อยู่ก็บังเอิญเจอไอดอลกรุ๊ป ตอนแรกไม่รู้ว่าวงอะไรพอลองสอบถามกับผู้เชี่ยวชาญแล้วถึงรู้ว่าเป็นวงไอดอลท้องถิ่นของฟุกุโอกะที่ชื่อว่า HR

เดินแถวนี้ได้อีกสักพักนึงก็เปลี่ยนไปนั่งรถบัส ไปย่าน Hawks Town ที่อยู่ทางเหนือของเมือง

Hawks Town Mall เป็นห้างสไตล์คล้ายๆ community mall บรรยากาศหงอยๆ หน่อย เพราะอยู่ห่างจากตัวเมืองออกไปเยอะเหมือนกัน

ติดกันกับ Hawks Town Mall ก็จะเห็น Yafuoku! Dome

Hawks Town Mall ยังเป็นที่ตั้งของ HKT48 Theater ด้วย ซึ่งออกจะแปลกกว่าวงอื่นๆ ในเครือสักหน่อยที่มี theater อยู่ใจกลางเมือง

ทีแรกคิดว่าจะมาแวะหาของว่างกินที่ AKB48 Cafe ปรากฏว่าเข้าใจผิด คิดว่าคาเฟ่มันอยู่ใกล้ๆ กับ theater เหมือนกับวงอื่นๆ แต่จริงๆ แล้วคาเฟ่ดันไปอยู่แถวย่าน Daimyo ซึ่งอยู่ติดกับย่าน Tenjin ที่เพิ่งนั่งรถออกมา

แต่ไหนๆ มาแล้วก็เดินเที่ยวแถวนี้ไปก่อน

Yafuoku Dome นี่เป็นสนามเหย้าของทีมเบสบอล Softbank Hawks ซึ่งวันนี้มีแข่งพอดี มีคนดูหนาตา มีพ่อแม่ลูกมากันเป็นครอบครัวเยอะเลย

รูปปั้นข้างสนาม

ผู้พันแซนเดอส์ก็เชียร์ Hawks กับเค้าด้วย

มีร้านขายของที่ระลึกทั้งของทีมเหย้าและเยือน ตึกไกลๆ ทางโน้นคือโรงแรม Hilton

เดินเลยโรงแรมไปหน่อยจะเจอชายหาด Momochi ก็เงียบๆ หน่อย มีคนมาวิ่ง มาตกปลาบ้าง ถ้าเดินเลยไปอีกจะเจอฟุกุโอกะทาวเวอร์ ตึกที่สูงที่สุดในฟุกุโอกะ แต่ยังไม่ทันได้เดินไปฝนก็ดันตกลงมาก่อน ดูท่าแล้วคงลำบากเลยจำเป็นต้องหลบฝนอยู่แถวนี้

พอฝนหยุดตกแล้วฟ้าใสขึ้นมาเลย แต่หมดแรงจะเดินแถวนี้แล้ว ตัดสินใจย้อนกลับไปหาอะไรกินในเมืองดีกว่า

เที่ยวคิวชูด้วยตัวเอง : Hello Fukuoka

การเดินทางจากกรุงเทพไปคิวชูมีสายการบินให้เลือกหลายสาย ที่ผมใช้บริการในครั้งนี้คือสายการบิน Jetstar ที่บินตรงจากสุวรรณภูมิถึงสนามบินฟุกุโอกะเลย ใช้เวลา 5 ชั่วโมงครึ่ง ไม่แวะพักที่ไหน

บิน Airbus A320 สภาพเครื่องดูใหม่ สะอาดเรียบร้อยดี แต่ด้วยความที่เป็น lowcost นั่งยาวๆ ก็ค่อนข้างเมื่อยอยู่เหมือนกัน

ผมเลือกอ่านหนังสือ Kyushu You and Me ของปาลิดา พิมพะกร สำนักพิมพ์ไต้ฝุ่น เป็นข้อมูลก่อนมา เนื้อหาออกจะเป็นแนวเที่ยวชิลล์ๆ มากกว่าไกด์บุ๊คเต็มสูบ เล่มไม่หนามาก อ่านวันเดียวก็จบ

แหล่งข้อมูลอื่นก็ไม่พ้น japan-guide.com สำหรับข้อมูลทั่วไป, Yokanavi สำหรับข้อมูลของแถบฟุกุโอกะ

ถ้านั่ง Jetstar พอมาถึงสนามบินฟุกุโอกะแล้วเราจะมาลงที่ International Terminal ต้องต่อรถ shuttle bus (ฟรี) มาลงที่ Domestic Terminal เพื่อต่อรถเข้าเมืองอีกที จะนั่งรถบัสหรือรถไฟใต้ดินก็ได้

ที่ Bus Information Center หน้า Terminal 2 สามารถซื้อ 1 day pass ได้ ราคา 820 เยน นั่งทั้งรถบัสและรถไฟใต้ดินได้ไม่จำกัด ตอนซื้อก็ต้องเอาพาสปอร์ตให้คนขายดูด้วย แล้วเค้าจะให้ pass เรามาพร้อมแผนที่ ใช้เหรียญขูดเดือนและวันที่ใช้ ตอนเข้าหรือออกสถานีรถไฟก็ยื่นให้พนักงานดู เค้าจะเปิดประตูให้ ถ้าขึ้นรถบัสก็ยื่นให้คนขับรถดูก่อนจะลง

สนามบินฟุกุโอกะจัดเป็นสนามบินที่อยู่ใกล้กับตัวเมืองมากๆ นั่งรถไฟใต้ดินแค่ 2 สถานีก็ถึงสถานี Hakata ซึ่งเป็น hub การคมนาคมของเมืองแล้ว ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที (ราวๆ 4 กิโลเมตรเท่านั้น) หรือนั่งต่อไปอีก 3 สถานีก็ถึง Tenjin ย่านช้อปปิ้งใจกลางเมืองแล้ว สะดวกสบายมากๆ

ด้านหน้าสถานี JR Hakata City เป็นศูนย์กลางการคมนาคมของเมือง มีทั้งสถานีรถไฟ JR, สถานีรถชินคันเซ็น, สถานีรถใต้ดิน, ท่ารถบัส, ห้างสรรพสินค้าและแหล่งช้อปปิ้งอีกมาก การเดินทางในทริปนี้แต่ละวันก็จะเริ่มต้นจากสถานีนี้ตลอด

ข้างในสถานีมี Kashiwagi Yuki ไอดอลจาก AKB48 เป็นพรีเซ็นเตอร์การท่องเที่ยวด้วย (ยูกิรินเป็นคนจังหวัด Kagoshima)

รู้จักเกาะคิวชู

ก่อนจะเที่ยวก็ต้องทำความรู้จักเกาะคิวชูกันก่อน (ภาพจาก japan-guide.com)

จากในกรอบเล็กด้านขวาล่างของภาพ เกาะคิวชูคือส่วนที่เป็นสีน้ำเงิน จะเห็นว่าเป็นส่วนที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของญี่ปุ่น ห่างจากโตเกียวราวๆ 1,000 กิโลเมตร ส่วนแผนที่อันใหญ่จะแสดงเส้นทางรถไฟหลักๆ ของคิวชู เส้นสีส้มคือรถไฟ JR ส่วนเส้นสีแดงคือรถชินคันเซ็น

คิวชูประกอบไปด้วย 7 จังหวัดด้วยกันได้แก่ Fukuoka (ด้านบนสุดของเกาะ) ไล่ทวนเข็มนาฬิกามาก็จะเป็น Saga, Nagasaki, Kumamoto, Kagoshima, Miyazaki และ Oita ในทริปนี้ผมเที่ยวอยู่เฉพาะเขตคิวชูตอนเหนือ คือ Fukuoka, Nagasaki, Kumamoto และ Oita ซึ่งจะครอบคลุมด้วย JR Pass North Kyushu สำหรับคนที่อยากไป Kagoshima หรือ Miyazaki ด้วย ต้องซื้อ JR Pass Kyushu แบบทั้งเกาะซึ่งราคาแพงกว่ากัน

รู้จักฟุกุโอกะ

โซนหลักๆ ที่คนนิยมเที่ยวกันในฟุกุโอกะ จะมีสามส่วนคือ ตัวเมืองฟุกุโอกะ, เขต Dazaifu และเขต Kitakyushu

ในแผนที่ (เอามาจาก japan-guide.com เช่นเคย) จะแสดงเฉพาะส่วนตัวเมืองฟุกุโอกะ มีย่านที่น่าสนใจคือ Hakata ที่เป็นศูนย์กลางการคมนาคม, ย่าน Tenjin ที่เป็นย่านช้อปปิ้ง, แถบชายหาด Momochi ทั้งหมดนี้สามารถใช้ Tourist Pass ที่ซื้อไว้ตอนแรกเดินทางได้หมด เปิดในคู่มือที่แถมมาจะมีบอกว่าไปได้ไกลสุดถึงสถานีไหนบ้าง

ส่วนเขต Dazaifu ที่มีศาลเจ้า Tenmangu และ National Museum (และ Starbucks ร้านเก๋ๆ ที่คนชอบไปถ่ายรูป) ต้องนั่งรถไฟลงไปทางใต้ และใช้ pass อันที่ซื้อมาไม่ได้ ต้องใช้ pass อีกแบบนึง ซึ่งในทริปนี้ผมไม่ได้ไป Dazaifu ก็บอกไม่ได้ว่าน่าสนใจแค่ไหน

เขต Kitakyushu จะเป็นเมืองท่าออกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ นั่งรถไฟ JR Limited Express ไปราวๆ 45 นาที ส่วนใหญ่เป็นย่านธุรกิจ ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจนัก

เริ่มเที่ยวตัวเมืองฟุกุโอกะ

จากสนามบินมาถึงสถานี Hakata ผมต้องเดินต่อไปอีกราวๆ 10 นาทีจะถึงที่พัก เอากระเป๋าฝากให้เรียบร้อยจะได้เวลาเดินเที่ยวในเมืองแล้ว

สภาพแคปซูล 7 คืน ราคา 21,000 เยน

ตั้งแต่ขึ้นเครื่องตอนตีสองจนถึงตอนออกจากโรงแรมราวๆ 11 โมง ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ภารกิจแรกคือการหาของกินก่อน ซึ่งก่อนจะมาผมเตรียมหาข้อมูลเรื่องของกินมาแล้วจากเว็บ tabelog.com ซึ่งเป็นเว็บรีวิวของกินของญี่ปุ่น มีข้อมูลค่อนข้างละเอียดและระบบคะแนนที่น่าเชื่อถือ ติดอยู่ตรงที่ว่าเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด ก็พอจะใช้ Google Translate กล้อมแกล้มแปลเอาได้

สำหรับของกินชื่อดังของฟุกุโอกะแล้วก็คงหนีไม่พ้น ฮากาตะราเมง และร้านที่เลือกมาสำหรับมื้อแรกเป็นร้าน
博多一幸舎 (Hakata Ikkoucha) สาขาใกล้ๆ สถานี Hakata

วิธีการสั่งใช้ตู้กดเหมือนร้านอาหารทั่วไป

อธิบายน้ำซุปแต่ละแบบ (อ่านไม่ออกหรอก)

เกี๊ยวซ่ามาแล้ว 5 ชิ้น 400 เยน ขนาดพอดีคำ ทอดมากรอบกำลังดี

ฮากาตะราเมงธรรมดา ราคา 800 เยน ลักษณะพิเศษที่ต่างจากราเมงที่อื่นคือเส้นราเมงจะเล็กกว่าและน้ำซุปกระดูกหมูที่เข้มข้น

หมดอย่างรวดเร็ว

ถ้าใครจะไปกินก็สังเกตป้ายร้านหน้าตาแบบนี้ ตอนกินเสร็จออกมาก็มีคนต่อคิวรอกินอยู่พอสมควรเลย

ตอนต่อไปจะเริ่มเที่ยวในเมืองแล้วครับ

Guri Guri Gurumi

ทริปคิวชูที่ไปมาเมื่อเดือนก่อนแทบไม่ได้ช้อปปิ้งอะไรติดมือกลับมาเลย ทั้งทริปซื้อแค่ photobook กลับมาเล่มเดียวคือ Guri Guri Gurumi 「ぐりぐりぐるみ」 เป็น Photobook เล่มแรกของดาราวัยรุ่น Nounen Rena

Nounen Rena โด่งดังเป็นพลุแตกจากการรับบทเป็นนางเอกในซีรีส์ Amachan (แนะนำว่าสนุกมาก ใครยังไม่ได้ดูควรหามาดูเป็นอย่างยิ่ง) โดยเล่นเป็นเด็กสาวอายุอ่อนกว่าอายุจริงอยู่พอสมควร (พอดีหน้าเด็ก) เวลาไปถ่ายแฟชั่นลงนิตยสารบางทีก็มีติดภาพบุคลิกแบบนี้มาด้วย

ช่างภาพของเล่มนี้คือ Kazuna Iida ที่ดูจากงานเก่าๆ ก็จะถนัดงานสีสดๆ แบบนี้ดี

ทั้ง costume และสไตล์ก็จะแหวกจาก photobook ไอดอลทั่วไปอยู่เยอะเหมือนกัน

ในเล่มมีแถมสมุดภาพเล่มบางๆ หน้าตาเหมือนเป็นนิทานภาพสำหรับเด็กมาให้ด้วย

เล่มนี้ราคาอยู่ที่ 1,500 เยน ลองหาดูที่ Kinokuniya ในบ้านเราแล้วไม่มีขาย ถ้าใครสนใจอาจจะต้องสั่งเอาจากเว็บญี่ปุ่นแทน

สรุปทริปคิวชู 2014

ช่วงสิงหาคมที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นอีกรอบหนึ่ง บริเวณเกาะคิวชูตอนเหนือ ถึงแม้ว่าช่วงพฤษภาจะได้ไปนาโกย่ามาแล้ว แต่เห็นราคาตั๋วของ Jetstar แล้วอดใจไม่ไหวจริงๆ

ปลายปีนี้ก็เห็นมิตรสหายหลายท่านมีแพลนจะไปคิวชูกัน ก็เลยลัดคิวเขียนเรื่องคิวชูก่อน ส่วนบล็อกเที่ยวนาโกย่าที่ยังเขียนไม่จบค่อยเอาไว้เขียนต่อทีหลัง คงไม่ค่อยมีคนไปเที่ยวนาโกย่ากันเท่าไหร่หรอก (มั้ง) ถ้าจะดูแยกกันก็ดูตามแท็ก nagoya กับ kyushu นะครับ

ค่าใช้จ่ายที่ไปคราวนี้ถือว่าน้อยกว่าที่ไปนาโกย่าเยอะ เนื่องจากได้ตั๋วเครื่องบินถูกและการเดินทางในคิวชูมี pass ให้เลือกหลากหลายกว่า ประหยัดค่าเดินทางได้มาก

ค่าตั๋วเครื่องบินไปกลับ BKK-FUK-BKK (บินตรง) ของ Jetstar ช่วงโปรโมชั่น น้ำหนักขาไป 15 kg / ขากลับ 20 kg รวมแล้ว = 6,876 บาท ข้อดีมากๆ คือราคาถูก บินตรงและเวลาโอเค ส่วนข้อเสียก็เหมือน low cost ทั่วไป คือนั่งยาว 5 ชม.ครึ่ง ก็จะไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ และไม่มีอาหารไม่มีน้ำ ควรเตรียมไว้ก่อนขึ้นเครื่องให้พร้อม

ที่พักจองจาก booking.com เป็น Hostels ชื่อ Khaosarn Fukuoka Annex นอนแคปซูลห้องรวม แชร์ห้องน้ำ 7 คืน = 21,000 เยน hostel ค่อนข้างใหม่ สะอาดดี มีตู้แช่เบียร์หยอดเหรียญให้บริการ ข้อเสียคือเดินไกลจากสถานีนิดนึง (10 นาที) และมินิมาร์ทใกล้สุดก็ห่างออกไปราวๆ 5 นาที

ทริปนี้นอกจากฟุกุโอกะแล้วก็ยังมีออกไปเที่ยว Kumamoto, Nagasaki, Yufuin และ Kitakyushu ผมใช้ฟุกุโอกะเป็นฐานแล้วนั่งรถไฟเที่ยว ไปเช้าเย็นกลับได้ ใช้ตั๋ว JR Pass ของคิวชูเหนือก็จะครอบคลุม ราคาแบบ 5 วัน = 9,260 เยน ซื้อจากเมืองไทยไปได้เลย ถ้าแบบ 3 วันก็จะถูกกว่านี้

ชีวิตออนไลน์ระหว่างเที่ยว ผมใช้ซิมของ B-Mobile เหมือนเดิม ใช้บัตรเครดิตสั่งซื้อผ่านเว็บให้ไปส่งที่สนามบินหรือโรงแรมก็ได้ เท่าที่ใช้ดูก็มีสัญญาณครอบคลุม อาจจะไม่มีสัญญาณบ้างตอนที่รถไฟวิ่งผ่านป่าหรือแถบบ้านนอกจริงๆ แต่นอกจากนั้นก็ไม่มีปัญหา ใช้เน็ตได้รวดเร็วดี

ถ้าใช้ซิม B-Mobile แบบ 1 GB จะมีเรื่องน่าหงุดหงิดนิดนึงตรงที่ว่า ถ้าเราใช้ data ถึง 300 MB ใน 3 วัน วันต่อมาเราจะถูกจำกัดสปีดให้เหลือต่ำเตี้ยมาก เท่าที่สังเกตดูโปรแกรมที่กิน data เยอะสุดคือ twitter ถ้าปิดส่วน preview รูปภาพไปซะ ก็จะลดจำนวน data ที่ใช้ลงไปได้เยอะมาก

สรุปโปรแกรมเที่ยวคิวชูคร่าวๆ

  • Day 1
    • ออกจากสุวรรณภูมิตีสองสิบห้า ถึงฟุกุโอกะ 9:30
    • จากสนามบินเข้าตัวเมือง เก็บกระเป๋าเข้าโรงแรม
    • เดินเล่นย่านเทนจินและตัวเมืองฟุกุโอกะ
    • ไปเดินเล่นแถว Hawk’s Town และ Yahoo Dome
  • Day 2
    • เดินเล่นหาที่ถ่ายรูปในเมืองไปเรื่อยเปื่อย + เดินห้าง Yodobashi Camera / Canal City
    • ดูคอนเสิร์ตหน้าร้อน 真夏の全国ツアー ของวง Nogizaka46 รอบเย็น
  • Day 3
    • นั่งชินคันเซ็นออกจากฟุกุโอกะไป Kumamoto
    • ต่อรถไฟธรรมดา + รถบัส เพื่อไปเที่ยวภูเขาไฟ Aso
    • กลับมาเดินเล่นตอนค่ำในเมือง Kumamoto แล้วต่อชินคันเซ็นกลับฟุกุโอกะ
  • Day 4
    • นั่งรถไฟออกไป Nagasaki
    • เดินเที่ยวในเมือง / เข้า Museum / หาของอร่อยกิน
    • นั่งกระเช้าขึ้นเขาเพื่อชมวิวยามค่ำคืนบนภูเขา Inasa
    • นั่งรถไฟกลับฟุกุโอกะ
  • Day 5
    • นั่งชินคันเซ็นมา Kumamoto อีกรอบเพื่อเก็บสถานที่ที่ยังไม่ได้ไป
    • ไปเดินดูปราสาท Kumamoto / Museum
    • นั่งชินคันเซ็นกลับฟุกุโอกะ
  • Day 6
    • นั่งรถไฟท่องเที่ยวสาย Yufuin no Mori จากฟุกุโอกะไปเมือง Yufuin
    • เดินเที่ยว / ถ่ายรูป / แช่ออนเซ็น
    • นั่งรถไฟกลับฟุกุโอกะ
  • Day 7
    • นั่งรถไฟออกจากเกาะคิวชูข้ามไป Shimonoseki
    • ย้อนกลับมาเดินเที่ยว Kitakyushu
    • กลับไปเก็บตกในฟุกุโอกะ
  • Day 8
    • ออกจากโรงแรมไปขึ้นเครื่องแต่เช้า เครื่องออก 10:30 ถึงกรุงเทพ 14:10

สรุป

คิวชูออกจะเป็นภูมิภาคที่บ้านนอกอยู่สักหน่อย อยู่ไกลจากศูนย์กลางความเจริญอย่างโตเกียวเยอะ แต่ในตัวเมืองก็ยังมีความทันสมัย มีระบบขนส่งและการเดินทางที่สะดวก (และไม่ซับซ้อนแบบแถวโตเกียว) อาหารสดอร่อย แต่ละเมืองมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่น่าสนใจ ยิ่งค่าตั๋วเครื่องบิน low-cost มาที่นี่ถูกกว่าไปภูมิภาคอื่นของญี่ปุ่นครึ่งต่อครึ่ง ทำให้คิวชูน่าจะเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ถูกใจคนไทยได้ไม่ยาก

เที่ยวนาโกย่า : Yokoso Nagoya

ทริปนี้เป็นทริปมาญี่ปุ่นแบบลุยเดี่ยวเป็นครั้งที่สองของผม ความรู้ภาษาญี่ปุ่นก็ดีขึ้นกว่าปีที่แล้วพอสมควร แต่ก็ยังจัดอยู่ในระดับเบสิกมากๆ (แบบเรียน Minna no Nihongo เล่มสอง ยังไม่ถึงครึ่งเล่ม)

จากเมืองไทย ถ้าจะมานาโกย่าก็ต้องมาลงที่สนามบิน Chubu Centrair International Airport หรือที่เค้าเรียกกันสั้นๆ ว่า Centrair (ตัวย่อ NGO) มีสายการบินให้บริการหลายสายทั้งบินตรงและแบบต้องต่อเครื่อง ที่ผมใช้บริการคือ China Eastern มีแวะต่อเครื่องที่เซี่ยงไฮ้ แต่ก็ราคาถูกกว่าสายการบินที่บินตรงอย่างมีนัยยะสำคัญ

แวะต่อเครื่องที่เซี่ยงไฮ้ (PVG)

Centrair เป็นสนามบินค่อนข้างใหม่ เพิ่งเปิดใช้เมื่อปี 2005 นี่เอง ลักษณะเป็นเกาะที่สร้างด้วยการถมที่ขึ้นมาเป็นสนามบิน อยู่ห่างจากตัวเมืองนาโกย่าไปทางใต้ เวลาเดินทางเข้าเมืองปกติก็จะนั่งรถไฟเอกชนของ Meitetsu เข้าไป (ใช้ JR Pass ขึ้นไม่ได้)

ซึ่งจริงๆ แล้วแถบภาคกลางของญี่ปุ่นจะมีรถไฟเอกชนให้บริการเยอะกว่าของ JR ทำให้ใช้ JR Pass ไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่ (ก็เลยไม่ได้ซื้อ)

JR Nagoya Station

สถานีรถไฟหลักของนาโกย่าคือ JR Nagoya ซึ่งใหญ่มาก มีหลายชั้น ด้านบนเป็นห้างหรูหรา ข้างๆ มีสถานี Meitetsu Nagoya และใต้ดินก็มีสถานีรถใต้ดินอีก บริเวณนี้ก็เลยจะวุ่นวายและพลุกพล่านมาก ผมต้องผ่านสถานีนี้ทุกวัน แต่กว่าจะพอจำทางได้ ก็เล่นเอาเกือบวันสุดท้ายของทริป

การเดินทางในเมืองส่วนใหญ่จะใช้รถใต้ดิน, เดินทางนอกเมืองเป็นรถ Meitetsu กับ Kintetsu หรือไม่ก็ JR ซึ่งทั้งหมดนี้ยังดีที่ใช้ตั๋ว Suica ร่วมกันได้ (ของเก่าจากทริปปีที่แล้วเอามาใช้ได้) แต่ก็จะไม่ได้ส่วนลด

แค่เรื่องรถไฟก็เหนื่อยแล้ว ลำบากกว่าโตเกียวเยอะเลย

สรุปทริปนาโกย่า 2014

ช่วงเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นรอบสอง ห่างจากปีที่แล้วราวๆ ปีนึงพอดี คราวนี้ไปเฉพาะแถบเมืองนาโกย่า จังหวัดไอจิ ไม่ได้มาแถบโตเกียวเลย

หลังจากปีที่แล้วได้ไป event ของวง AKB48 มาแล้วรู้สึกติดใจ ปีนี้ก็อยากมาอีก แต่คราวนี้เป็นของวง Nogizaka46 ที่จัด event ในนาโกย่า 2 วันติด ก็เลยเป็นเหตุผลหลักของทริปนี้

สรุปโปรแกรมเที่ยวนาโกย่าคร่าวๆ

  • Day 1
    • นั่งสายการบิน China Eastern ออกจากสุวรรณภูมิตอนตีสอง แวะพักเซี่ยงไฮ้ 2 ชม.ครึ่ง ต่อเครื่องไปถึงนาโกย่าเกือบๆ บ่ายโมง
    • เข้าตัวเมืองนาโกย่า เก็บกระเป๋าเข้าโรงแรม
    • ออกไปเดินเล่นย่าน Osu Kannon Shopping Arcade
  • Day 2
    • ไปต่อคิวเข้างานจับมือใหญ่ของ Nogizaka46 ที่ Port Messe ตั้งแต่เช้า
    • ตอนบ่ายๆ ไปเดินเที่ยว SC Maglev & Railway Park
  • Day 3
    • ตอนเช้าไปงานจับมือเดี่ยวของ Nogizaka46 ที่ Port Messe
    • ตอนเย็นไปเดินเที่ยวย่าน Sakae
  • Day 4
    • วันนี้เหมือนจะมีอาการป่วยๆ จากที่วันที่สองไปตากลมหนาวต่อคิวรอเข้าดู mini live อยู่หลายชั่วโมง
    • แต่ก็ฝืนนั่งรถไฟออกไปเที่ยวเมือง Ise และ Matsusaka
  • Day 5
    • นอนป่วยอยู่ที่โรงแรม
    • ตอนบ่ายแก่ๆ อาการดีขึ้นก็ออกไปเดินแถว Nagoya Dome
  • Day 6
    • ออกไปเมือง Toyota ที่อยู่ข้างๆ ดู Toyota Municipal Museum of Art แถวนั้น
  • Day 7
    • นั่งรถไฟไปเที่ยวปราสาท Inuyama
    • ตอนบ่ายไปดูเมืองจำลอง Meiji Mura
  • Day 8
    • ไปปราสาทนาโกย่า, สวน Tokugawa, เก็บตกสถานที่ที่ยังไม่ได้ไปในตัวเมืองนาโกย่า
  • Day 9
    • เช็คเอาท์ออกจากโรงแรม เอากระเป๋าเดินทางใส่ล็อคเกอร์ที่สถานีนาโกย่าไว้ แล้วนั่งรถไฟไปเมือง Magome
    • เดินจาก Magome ไปเมือง Tsumago ตามเส้นทาง Nagasendo ระยะทางประมาณ 8 km
    • พักค้างคืนที่โฮมสเตย์ใกล้ๆ Tsumago
  • Day 10
    • เดินถ่ายรูป Tsumago ยามเช้า นั่งรถบัส + ต่อรถไฟไปสถานีนาโกย่า แวะเอากระเป๋าเดินทางแล้วไปสนามบิน
    • เครื่องออกจาก NGO ตอนสี่โมงเย็น แวะเซี่ยงไฮ้ 3 ชม.ครึ่ง ต่อเครื่องกลับมาถึงสุวรรณภูมิตีหนึ่งพอดี
    • นอนพักแป๊บนึง แล้วก็ตื่นไปทำงานเลย T-T

สรุป

บิน China Eastern BKK-NGO ราคาโอเค (ผมซื้อตั๋วได้ในราคา 15,110 บาท) เวลาดี ต่อเครื่องไม่นาน แต่อาหารแย่มาก

โรงแรม Eco Hotel Nagoya ผมจองผ่าน booking.com คืนละ 2,500 เยน ถ้าใครเดินทางคนเดียวมานาโกย่า แนะนำโรงแรมนี้เลย มีห้องเดี่ยว สะอาด ราคาถูก อยู่ติดสถานีรถไฟ ใกล้ร้านสะดวกซื้อ ในห้องมีทีวี+ตู้เย็นด้วย

การเดินทางในนาโกย่ามีรถเอกชนหลายบริษัท ไม่ค่อยจะมี pass ที่ใช้เดินทางได้คุ้มๆ เท่าไหร่ สถานที่ท่องเที่ยวแต่ละแห่งก็อยู่ไกลกัน เดินไม่ถึง ทำให้ทริปนี้เปลืองค่าเดินทางอยู่พอสมควร

ถ้าไปเที่ยวคนเดียว ทางเลือกอื่นนอกจากเช่า pocket WiFi ก็มีซื้อซิมสำหรับเล่นเน็ตอย่างเดียว ผมใช้ของ B-Mobile สั่งซื้อล่วงหน้าผ่านเว็บได้ ตัดบัตรเครดิต แล้วให้ส่งไปที่สนามบินหรือโรงแรมได้

นาโกย่าเป็นเมืองธุรกิจ ไม่ค่อยมีสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็น must-see ได้มาเที่ยวแล้วก็เข้าใจว่าทำไมไม่ค่อยมีคนมากัน

อาหารนาโกย่าไม่ค่อยอร่อย ลองกินของขึ้นชื่อหลายอย่างแล้วก็ยังเฉยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีอาการป่วยๆ ทั้งทริปหรือว่าเลือกร้านไม่ถูกกันแน่

สรุปว่าทริปนี้ในเรื่องการท่องเท่ียวอาจจะไม่จุใจเท่าไหร่ แต่ถ้านับเฉพาะ event ที่ไปเข้าร่วมก็ถือว่าคุ้มค่าที่ได้มาละ

Natsu no Free & Easy T-Shirts

ซิงเกิ้ลที่ 9 ของ 乃木坂４６ (Nogizaka46) ที่ชื่อว่า 「夏のＦｒｅｅ＆Ｅａｓｙ」 (Natsu no Free & Easy) เพิ่งวางขายไปเมื่อวันก่อน โดยมีหน้าปกเป็นคอนเซปต์ประมาณว่าให้เมมเบอร์ทุกคนไปดูคอนเสิร์ตวงร็อค ใส่เสื้อยืดกันหมด

เสื้อยืดที่แต่ละคนใส่ก็จะล้อกับชื่อหรือเรื่องส่วนตัวของเมมเบอร์นั้นๆ แต่ละคนไม่ซ้ำกัน

ตัวอย่างปกก็ตามรูป

มีเสื้อบางลายที่เห็นแล้วชอบเลย

อันนี้เอาโลโก้วงร็อค AC/DC มาดัดแปลงเป็นชื่อเมมเบอร์ Hashimoto Nanami (คำว่า Nanami พ้องเสียงกับ 773 ในภาษาญี่ปุ่น)

หนึ่งในชื่อเล่นของ Nishino Nanase ที่เรียกกันคือ Nanasemaru ซึ่ง Maru = วงกลม ลายนี้ดัดแปลงมาจากโลโก้ของ Nirvana

ที่ชอบที่สุดคือลายของ Matsui Rena อันนี้ ดัดแปลงจากปกอัลบั้ม The Dark Side of the Moon ของ Pink Floyd ที่มาแทนปริซึมที่อยู่ตรงกลางคือตัวปลา Shachihoko ที่เป็นสัญลักษณ์ของเมืองนาโกย่า (เรนะมาจากนาโกย่า)

เว็บไซต์ official ก็ไม่ปล่อยให้แฟนๆ ต้องผิดหวัง เพราะมีขายทุกแบบ แต่ตัวละ 4,000 เยน เทียบเป็นเงินไทยแล้วก็ราวๆ 1,300 บาท ใครที่มีทุนทรัพย์จะหาซื้อก็ไปที่ Nogizaka46 Official shop

โตเกียวเที่ยวเอง #10 : Sayonara Tokyo

มาถึงวันสุดท้ายของทริปคราวนี้แล้ว ไฟลท์กลับเป็นช่วงบ่ายๆ ที่สนามบินนาริตะ ทำให้ช่วงเช้าพอมีเวลา เก็บข้าวของเสร็จก็ออกไปเดินเล่นถ่ายรูปชิลๆ

แถว Asakusa ช่วงเช้าที่ฝนตก

บ้าน (?) เก่าซ่อนในหมู่ตึก

อรุณสวัสดิ์กับชิโนดะ มาริโกะ

Dragonball Z กระป๋อง โกคูเป็นรสไซเดอร์ ส่วนเบจิต้าเป็นรสโค้กซีโร่

โปสเตอร์เลือกตั้งของจริง มีชื่อผู้สมัครตัวโตๆ ว่าแต่ไม่มีหมายเลขให้เลือกกาเหรอ?

ร้านขายเครื่องสำอางมีน้ำหอม Evangelion ของด้วย

อันนี้ยาหยอดตา (มั้ง)

มีโกนหนวดรุ่น Samurai Edge พรีเซ็นเตอร์โดยสาวๆ NMB48

โฆษณากาแฟ Wonda เห็นทั่วบ้านทั่วเมือง

รวมสาวแว่น

ผ่านร้านข้าวหน้าปลาไหลเจ้าดัง ขนาดฝนตกคนยังรอคิวกันเพียบ

รอคิวไม่ไหวเดี๋ยวจะตกเครื่อง เดินเลยไปฝากท้องที่ Denny’s แทน

กินข้าวเสร็จ กลับที่พัก เช็คเอาท์ให้เรียบร้อย แล้วก็นั่งรถไฟจาก Asakusa ไปสนามบินนาริตะ

วิวข้างทาง มีแต่ทุ่งนา

พอมาถึงนาริตะ เห็นคิวต่อแถวเช็คอินของการบินไทยแล้วเครียด ยาวมากๆ ต่อแถวอยู่สักชั่วโมงนึงได้กว่าจะถึงคิว พอเสร็จเรียบร้อย ผ่านตรงที่ตรวจร่างกาย ก็แทบไม่เหลือเวลาเดินซื้อของใน Duty Free ได้แวะแค่ร้านของฝาก ซื้อ Tokyo Banana กับ KitKat (ของฝากมาตราฐาน) ก็หมดเวลาแล้ว

Flight กลับมี SKE48 ให้ฟังด้วย

Kyary Pamyu Pamyu ก็มี

ในรูปตรงปลายปีกเครื่องบิน เห็นลิบๆ นั่นไม่รู้ว่าใช่ภูเขาไฟฟูจิหรือเปล่า

บินตรงกลับเมืองไทยโดยสวัสดิภาพ เป็นอันจบทริปนี้